Dzieje się tak m. in. wskutek przestrojenia hormonalnego oraz aktywnego udziału w różnorodnych formach życia społecznego. Uczucia dorastających są chwiejne, łatwo przechodzą od uczuć o zabarwieniu pozytywnym do negatywnych. Często ten sam obiekt lub zdarzenie wywołuje uczucia ambiwalentne (ambiwalencja — jednoczesne przeżywanie uczuć sprzecznych). Na przykład w stosunku do rodziców przeżywane są uczucia miłości i przywiązania, a równocześnie nieŹchęci, a nawet nienawiści. Charakterystyczna jest również bezŹprzedmiotowość uczuć. Dorastający nie wiedzą, dlaczego raz jest im smutno, a raz wesoło, dlaczego w danej chwili wszystko ich złości i drażni lub cieszy i zachwyca. To, co dotychczas wywoływało uczucia, staje się obojętne, natomiast zupełnie nowe bodźce powodują reakcje emocjonalne.